کهکشان راه شیری

  کهکشان راه شیری : این کهکشان از سه قسمت زیر تشگیل شده است.


1-هسته:تشگل شده است از یک برآمدگی به شعاع حدود 6000سال نوری و به ضخامت حدود 10000سال

نوری که در مرکز آن سیاه چاله ای به جرم 10 میلیون برابرجرم خورشید وجود دارد.

سن ستاره هایی که در هسته و هاله کهکشان قرار دارند،بین 10 تا 13.84 میلیارد سال می باشد.این ستاره

های پیرکه ستاره های نسل اولی هستند، به ستاره های جمعییت(2) معروفند.

چنانچه در محدوده هسته به شعاع 1.6 سال نوری از هم یک ستاره مانند
خورشید وجود داشته باشد،جرم

کهکشان در این محدوده حدود 44 میلیارد برابر جرم خورشید خواهد بود.
















2-قرص:تشگیل شده است از یک قسمت تقریبا مسطح که اطراف هسته را تا شعاع حدود 50000 سال نوری و

به ضخامت حدود 3000 سال نوری احاطه نموده است که دارای چهار بازوی مارپیچی بنامهای جبار ، قنطورس ،

قوس و برساووش می باشد.


هسته وقرص با هم صفحه یادیسک کهکشان را تشگیل میدهند.دیسک ضخیم کهکشان تافاصله 25000سال

نوری از مرکز هسته کشیده شده است که از این فاصله تا لبه کهکشان را دیسک باریک تشگیل میدهدکه از مرکز

هسته 50000 سال نوری فاصله دارد.خورشیددرفاصله 27500 سال نوری ازمرکز هسته کهکشان در این

دیسک باریک قرار دارد.


3-هاله:گرداگرد اطراف کهکشان را از لبه آن تا فاصله حدود 150000سال نوری فراگرفته است. ابر ماژولانی

کوچک با حدود 2 میلیارد ستاره و ابر ماژولانی بزرگ باحدود 10میلیارد ستاره به ترتیب در فاصله ی 150000

و 180000 سال نوری ازمرکز کهکشان و در هاله
آن قرار دارند.











F.Kماده تاریک در هاله کهکشان بطور یکنواخت توزیع شده است.اماتوزیع این ماده در بین بازوهای مارپیچی آن

بطور یکنواخت نیست،زیرا توزیع این ماده در بین بازوها، بستگی به جرم بازوها در فواصل مختلف آن دارد.

این ماده درفضای بین ستاره ها نیز توزیع شده است، اما قادر نیست در فضای بین سیارات منظومه شمسی و

سایر منظومات ستاره ای دیگر نفوذ کند.

جنس ماده تاریک از یک نوع ذره سنگین است که به همین علت اثرات یکنواختی را در محدوده حضورش ایجاد

می کند.مقدار تجمع این ذرات در اطراف ستاره ها وقسمت های مختلف بازوهای کهکشان ، بستگی به مقدار

تجمع جرم موجود در این ستاره ها و بازو ها دارد.  F.K


جرم کهکشان راه شیری
: خورشید در فاصله  27500 سال نوری  از مرکز هسته کهکشان  هر 225 میلیون

سال  یک مرتبه با سرعت بدور آن کردش می کند .  سرعت گردش خورشید
به ما نشان می

دهدکه جرم کهکشان تا فاصله خورشید  است  که می توان آن را از رابطه زیر بدست آورد.





در ضمن چگالی کهکشان راه شیری در فاصله خورشیدمی باشد که 100 هزار مرتبه

از چگالی جهان بیشتر است.

با توجه به این که سرعت گردش ستاره ها درفاصله 50000سال نوری از مرکزهسته یعنی در لبه ی کهکشان

می باشد .


با استفاده از رابطه فوق جرم کلی کهکشان  بدست می آیدکه 375میلیاردبرابرجرم

خورشیداست.

ستاره هایی که دراین فاصله قرار دارند، 290 میلیون سال طول می کشد تا یک مرتبه بدور مرکز کهکشان

گردش کنند

سیاه چاله بزرک در مرکز هسته کهکشان : یک سیاه چاله بزرک در مرکز هسته کهکشان است که جرم مرکزی

کهکشان را تشگیل می دهد .

شعاع این سیاه چاله   29.7 میلیون کیلومتر و جرمش   است .


F.K ستاره ها  مانند گردش سیارت منظومه شمسی بدور خورشید ، با پیروی از قوانین کپلر در فاصله یک سال

نوری از مرکز این سیاه چاله با سرعت 375.6 کیلومتر در ثانیه بدور آن در حال گردشند . شعاع موثر میدان

گرانش این سیاه چاله تا حدود یک سال نوری کشیده شده است . از این فاصله به بعد است که ماده تاریک به

کمک این سیاه چاله می آید و کسری نیروی میدان گرانش آن را در فواصل مختلف با توجه به مقدار اجرام

موجود در آن نواحی  طوری تقویت میکند  تا نظام حرکت کلی کهکشان دچار  خدشه نشود . F.K

کهکشان راه شیری در فاصله های 170000 سال نوری از زمین و 190000 سال نوری از زمین داررای دو  قمر

کهکشانی به نام های ،کهکشان ابر ماژولان بزرگ و ابر ماژولان کوچک است که بدورش در حال گردش هستند .


از این موضوع متوجه می شویم که حاکمیت ماده تاریک در هاله کهکشان راه شیری تا فاصله ابرهای ماژولانی

چه بسا خیلی فراتر از آن نیز ادامه داشته باشد .


دورترین شیء قابل روءیت با چشم غیر مسلح در جهان کهکشان آندرومدا اسن . این کهکشان در فاصله‌ای برابر

 
2.2 میلیون سال نوری از زمین قرار دارد. نزدیکترین کهکشان ها به کهکشان ما ابرهای ماژولانی بزرگ و کوچک

می باشند .


کهکشان ما جزو خوشه کوچکی متشکل از 30 کهکشان است که گروه محلی نام دارد. این گروه فاقد عضو

مرکزی است، اما بزرگترین کهکشان ها که دارای جرم بیشتری هستند یعنی کهکشان ما و کهکشان آندرومدا

مراکز دو زیر گروه هستند.

 پس از این دو کهکشان بزرگترین کهکشان این گروه ، کهکشان مارپیچی M33 و ابر ماژلانی بزرگ می‌باشند.

اعضای دیگر گروه کهکشان های کوچک کم نور بیضوی یا کهکشان های نامنظم هستند . این گروه شاید اعضای

دیگری هم داشته باشد،

که به دلیل کم نور بودن آنها تا به حال دیده نشده‌اند .

امثال این خوشه ها یا گروه های محلی کوچک به هم می پیوندند و خوشه های بزرگ وبزرگ تر و خیلی بزرگ

تر را که به آنها ابر خوشه می گویند، را تشگیل می دهند .



1 - دیوار بزرگ : یکی ازبزرگترین این ابرخوشه ها که به شکلی ناباورانه عظیم است و شبکه ای ازکهکشانها آن را

تشگیل می دهد ،

دیوار بزرگ نام دارد . این ساختار عظیم بیش از  ۵۰۰ میلیون سال نوری درازا و 300 میلیون سال نوری پهنا دارد

که در سال ۱۹۸۹ کشف شد .
 


2 - دیوار بزرگ اسلوان : این دیوار چهارده سال پس ازدیوار بزرگ اولی کشف شد . این ساختار عظیم از ابر

خوشه ها
در پی یافتن ابر فضای خالی (Supervoid) که اگر بتوانید آن را تصور کنید وسعتی برابر

 یک میلیارد سال نوری
دارد، کشف شد.
خوشه ها و خویشاوندان عظیم تر آنها به واسطه فضاهای خالی از یکدیگر

جدا می شوند، ساختاری که گاه ساختار عظیم اسفنجی و یا شبکه کیهانی خوانده می شوند .

تحلیل این چنین ساختارهای عظیمی دانشمندان را وادار می کند عنوان عظیم دیگری را  بنام  3 - نهایت عظمت

بوجود آورند .

این عنوان به مقیاسی تعلق دارد که در آن غول پیکرترین ابر خوشه ها در برابر جهان هستی به ذراتی پراکنده

تبدیل می شوند . این تنها بخشی کوچک از جهان هستی است که دانشمندان از آن به عنوان

 
"بخش قابل مشاهده یاد می کنند .


4 -
دیوار کبیر:   ستاره شناسان موفق به کشف ساختاری شده‌اند که حتی از ابر خوشه‌ها هم بزرگتر هستند، این

ساختار دیوار کبیر نام
گرفت. دیوار کبیر متشکل از ابر خوشه‌ها و خوشه‌های پراکنده بزرگ کشیده می‌باشد.

ساختار مذکور حجمی درحدود 260 در 730 در 30 میلیون سال نوری را اشغال می‌کند. به گمان ستاره

شناسان جهان شامل تعداد زیادی از چنین دیوارهایی است که در عرضی از خلا برابر با 400 میلیون سال نوری

پراکنده شده‌اند.